Nieuws

05 JUL

Afscheid Astrid Bakker: ‘Jongeren een thuis geven in de parochie’

Ze spit op haar werkkamer door stapels A4-tjes en mikt de meeste in een blauwe plastic krat. Aan opruimen kwam ze de afgelopen acht drukke jaren bijna niet toe. Astrid Bakker-Verhoeven, coördinator Jeugd en Jongeren, verlaat op 1 juli het bisdom voor een baan in het onderwijs. ‘Laat jongeren weten dat je ze hebt gezien en gehoord.’
 
 
Vol enthousiasme ging Astrid in 2010 aan de slag als projectleider voor de bisdomreis naar de Wereldjongerendagen (WJD) in Madrid in 2011, naast haar functie als gedelegeerde voor het onderwijs. “Maar in 2012 was alles weg. Het jongerenwerk was wegbezuinigd. Het idee was dat het in de parochies moest gebeuren. Achteraf gezien zijn de WJD in Rio de Janeiro in 2013 de redding geweest voor het diocesane jongerenwerk. Uit ons bisdom gingen zestig jongeren mee naar Brazilië. Zij deden daar een dringend beroep op de hulpbisschop: blaas het diocesane jongerenwerk nieuw leven in, want we kunnen niet zonder de impuls die daarvan uitgaat. Mgr. Mutsaerts was daar ontvankelijk voor en in 2014 zijn we aan het bouwen geslagen. Vier jaar later hebben we een goed draaiend Jongerenplatform en het jongerenwerk staat op de kaart. We investeren in relaties met parochies, er zijn activiteiten waar jongeren elkaar kunnen ontmoeten en hun geloof kunnen vieren en verdiepen, er is een jaarthema, er is ondersteuning voor parochies en er zijn impulsdagen voor begeleiders. Het is fijn om het vier jaar later in deze staat over te kunnen dragen.”
 
Hoe zie jij de toekomst van het jongerenwerk?
 
“Omdat tieners lokaal gebonden zijn, concentreert het tienerwerk zich in de parochies. In een aantal parochies zijn ook actieve jongerengroepen, maar de meeste jongeren zijn regionaal en diocesaan georiënteerd. Wie in de eigen parochie zijn plek niet vindt, komt naar diocesane jongerenactiviteiten en verdiepingsdagen. Maar ook jongeren die wel deel uitmaken van een jongerengroep sluiten daarbij aan. We stimuleren het dat jongeren elkaar weten te vinden in het bisdom. Voor het jaarlijkse tuinfeest hebben zich ruim zeventig jongeren aangemeld om samen Eucharistie te vieren en het jaar af te sluiten. Het is een streven van het Jongerenplatform om naar buiten gericht te zijn en er steeds nieuwe jongeren bij te betrekken.”
 
Astrid Bakker_01KN Jan Peeters.jpg
Astrid Bakker-Verhoeven (Foto: Katholiek Nieuwsblad - Jan Peeters)
 
Is de rol van de parochie daarmee uitgespeeld?

“Nee. Integendeel. Jongeren ontmoeten elkaar op die bijenkomsten en verdiepen er hun geloof. Maar de parochie is onderdeel van het dagelijks leven. Hoe kun je jongeren een thuis geven in de parochie? Dat is o.a. een thema waar wij met de parochies aan werken. Dat je geen jongerengroep kunt opzetten, betekent immers niet dat jongeren zich niet gezien en gehoord kunnen voelen in de parochie. We zeggen vaak dat jongeren de toekomst zijn van de Kerk, maar vergeten soms dat ze nu al deel uitmaken van de Kerk met hun eigen behoeften, vragen en inbreng. Oog voor jongeren hebben begint met ruimte voor ze maken in denken en handelen. Laat weten dat je ze hebt gezien. Vergeet jongeren niet te vragen hoe het met ze gaat, hoe bijvoorbeeld hun examen is gegaan. En als er in de parochie geen tiener- of jongerengroep is, kijk dan eens waar er elders in de regio wel zo’n groep is.”

Zie je voor jongeren ook een actieve rol weggelegd in de parochie?

“Uiteraard, want jonge mensen hebben heel veel talenten. Wees er wel op voorbereid dat je oude patronen moet doorbreken als je ze actief laat meedoen. Je kunt jongeren niet in een werkgroep opnemen en vervolgens alles inkaderen onder het mom van ‘zo doen we het al jaren’. Er zijn gelukkig heel wat parochies waar jongeren kansen krijgen, maar dat mogen er zeker meer worden. Hoe dat uitpakt zie je bijvoorbeeld in Eindhoven, waar de jongerengroep een regionale uitstraling heeft gekregen. Jongeren krijgen in die parochie medeverantwoordelijkheid rondom de tiener- en jongerengroep, maar zijn bijvoorbeeld ook standby als EHBO'er tijdens de vieringen."

Wat zijn voor jou hoogtepunten geweest in de afgelopen jaren?

“Op de Wereldjongerendagen zie je hoe zich heel mooie processen voltrekken in jongeren en in de relaties onderling. Een jongere vroeg mij eens tijdens een WJD: ‘Astrid ik zie jou alleen maar druk in de weer zijn. Geniet jij ook wel?’ Daarop antwoordde ik: ‘Op het moment dat ik jullie zie genieten en jullie zie ontwikkelen, ook in de relatie met God, dan geniet ik.’ Een hoogtepunt is ook de groei van het Jongerenplatform, waarmee we in 2014 zijn gestart. Als je dan ziet waar we nu staan! De jongeren zijn enorm gegroeid en weten leeftijdsgenoten te betrekken. Dat is goed voor het bisdom en voor de jongeren zelf, want die ervaringen nemen ze mee in de rest van hun leven.”

Wat is daarin de rol van een jongerenwerker?

“Die is voorwaardenscheppend. Ik ben dankbaar dat ik dingen mede mogelijk heb gemaakt en hierin met vele mensen heb mogen samenwerken Dat je er de talenten voor hebt gekregen en je mag inzetten voor zulke mooie dingen, dat is geweldig. Wij mogen een tuin aanplanten en daar allemaal mooie dingen in zetten in de hoop dat jongeren daardoor God ontmoeten. Uiteindelijk maken jongeren zelf keuzes. Wat er werkelijk gebeurt, kun je niet altijd zien. Je moet ervoor waken dat het niet frustreert dat je niet altijd weet of iets effect heeft. We zijn in onze maatschappij gefixeerd op getallen. Maar het gaat in het jongerenwerk niet primair om aantallen, maar om de impact van wat er gebeurt. Het draait om de ontmoeting met God en wat die teweegbrengt. Dat overstijgt hetgeen je kunt meten. We gingen dit voorjaar met 25 jongeren een weekend naar Kevelaer en dat was niet helemaal het gehoopte aantal. Maar als je dan ziet hoe de sfeer is en hoe jongeren worden aangeraakt, dan is de conclusie dat het daarom draait.”

Je spreekt gepassioneerd over het jongerenwerk. Waarom ga je toch iets anders doen?

"Dat heeft inderdaad niets met afgenomen motivatie te maken. Het is wel zo dat  dit werk veel van je vraagt. Omdat je met vrijwilligers werkt en activiteiten organiseert, ben je veel in de avonden en weekenden weg en met Wereldjongerendagen zelfs ruim twee weken. Onze twee kinderen zijn op een leeftijd dat ze dat merken en mijn gezin is heel belangrijk voor mij. Ik heb me daarom een tijdje terug de vraag gesteld waar ik mij over tien jaar zag. Ik kom uit het basisonderwijs en heb twee jaar geleden een onderwijsmanagementopleiding gedaan. Het is een heel moeilijk keuze geweest, maar uiteindelijk heb ik gekozen om terug te gaan naar het onderwijs. Alles kwam in een stroomversnelling toen ik onlangs een baan kreeg aangeboden in een onderbouwschakelklas in Velp, een klas met jonge kinderen uit het asielzoekerscentrum in Grave. En dat bij een katholieke onderwijsstichting waarvoor ik graag wilde werken en waar ik mij volop kan ontwikkelen. Het afscheid doet pijn. Ik heb aan iets gebouwd dat ik over moet dragen. Maar er zijn twee goede opvolgers, dat maakt het makkelijker. En ik ben niet weg uit de Kerk. Ik ben actief betrokken in mijn parochie in Cuijk en mijn opvolgers bij Jeugd en Jongeren mogen altijd een beroep op mij doen. Want de Kerk heeft gewoon mijn hart.”
05-07-2018