Nieuws

15 MEI

Column Mgr. De Korte: Verwarring of blijvende dialoog?

​Christen ben je altijd met andere christenen. Juist als rooms-katholieken weten wij ons geroepen in te voegen in het geloof van de gemeenschap. Wij staan op de schouders van vele generaties gelovigen die ons zijn voorgegaan. Zo ontkomen wij aan een onvruchtbaar subjectivisme.

Tegelijk weten wij ook dat er altijd een gradatie in de betrokkenheid van gelovigen is geweest. Niet weinigen stemmen maar gedeeltelijk in met de leer van de Kerk. Vanzelfsprekend ziet iedere bisschop dat liever anders, maar het is wel de realiteit door de eeuwen heen. Kennis van de geschiedenis kan ons wijs maken. Anders gezegd: vanaf het begin van de Kerk valt er voortdurend een spanning tussen leer en leven te ontdekken.

Gevoeligheid
Onze goede paus Franciscus lijkt een grote gevoeligheid voor deze realiteit te hebben. Falende en zondige mensen moet de Kerk niet afwijzen en afstoten, maar op een herderlijke wijze tegemoet treden. Voor de paus is de kerk als een ziekenhuis, waar mensen die gekwetst en gebutst langs de levensweg liggen, weer op adem kunnen komen.

Nergens blijkt dat de paus de leer van de Kerk geweld aandoet. Maar wel wil hij rekening houden met de weerbarstigheid van ons bestaan. In de loop van de kerkgeschiedenis blijkt er een organische groei in het kerkelijk spreken. Pausen hebben bijvoorbeeld ooit opgeroepen tot kruistochten; de huidige Kerk denkt heel anders over oorlogen en het gebruik van geweld.

Gevoelige thema’s
Het lijkt mij vruchtbaar dat theologen en het leergezag – in het licht van de Heilige Schrift, de traditie en nieuwe wetenschappelijke inzichten – blijven nadenken over gevoelige thema’s als echtscheiding, homoseksualiteit, eucharistische gastvrijheid en intercommunie (het over en weer deelnemen aan elkaars eucharistie/avondmaal).

Een spannende vraag is ook hoeveel verscheidenheid er binnen de eenheid van de kerk kan zijn. Onze toekomst is open. Wie weet wat de Geest van God ons zal laten ontdekken.

Blijvende dialoog
Sommige gelovigen, ook hoge geestelijken, menen dat de paus ruimte laat voor verwarring. Maar is het niet beter te spreken over een pauselijke bereidheid tot blijvende dialoog? Een dergelijke houding komt niet voort uit modernisme of vrijzinnigheid, maar vanuit het hart van het evangelie. God is in Christus naast ons gaan staan. Op onze beurt zijn wij geroepen dicht bij onze naaste te blijven. Als Christus ons heeft aanvaard, zijn ook wij geroepen elkaar te aanvaarden. Het gaat om de bereidheid tot een blijvende dialoog, die niet inhoudt dat wij onze diepste overtuigingen verloochenen, maar wel dat wij openstaan voor de werking van de Heilige Geest in de ander.

Uiteindelijk leven wij allemaal van pure genade. Dat gelovig besef kan ons nederig, mild en bescheiden maken.

Niet alleen
De Kerk staat voor geweldige uitdagingen. Gelukkig staan wij er niet alleen voor. Na de hemelvaart van de Heer worden de leerlingen met een missionaire opdracht uitgezonden. In kracht van de Pinkstergeest zijn wij geroepen in de wereld van vandaag gemeenschap van Christus te zijn.

In 2016 verscheen een fijnzinnig interviewboekje met paus Franciscus onder de titel De naam van God is barmhartigheid. De God die in Christus bij ons is gekomen, heeft een groot hart voor zondaars en bedelaars. Mensen die moreel falen of sociaal zijn gemarginaliseerd, mogen weten dat God hen onvoorwaardelijk bemint. In kracht van de Pinkstergeest kan het komen tot levensvernieuwing en een nieuwe start. Als christenen zijn wij geroepen om Gods barmhartigheid te weerspiegelen in ons alledaagse leven.

 

15-05-2018