Nieuws

11 AUG

WJD Weblog

Blogpost: Eefke van der Loop

dinsdag 23 augustus. Ik word om één uur wakker gemaakt door mijn wekker. Ik merk dat ik heerlijk heb geslapen en dat het bed wel erg lekker heeft gelegen, dat is wel wat anders dan een dun matje waarop je je amper kunt omdraaien. Bovendien ben ik deze nacht niet geveld door de hitte. Ik loop naar beneden en zie de krant liggen. Natuurlijk draait de wereld gewoon door, maar het voelt alsof ik de afgelopen twee weken in mijn eigen wereldje heb geleefd. Boven ga ik douchen en schrob ik pen-tatoeages van mijn armen af, die er tijdens de avondwake op zijn gezet. En terwijl ik schrob, voelt het alsof ik weer een stukje herinnering van me af haal. Want het was bijzonder, het was intens, het was geweldig. Eigenlijk zijn er gewoon geen woorden voor, de Wereldjongerendagen 2011 in Madrid. Ik heb veel ontmoetingen gehad met jongeren en gehoord wat hun echt bezig houdt. En alle mensen waren lief en aardig en Christus leefde in ons. Het WJD-thema is achteraf eigenlijk heel toepasselijk op mij: Geworteld en opgebouwd in Jezus Christus, standvastig in het geloof. Ik was al geworteld in het geloof, maar voel me nu ook echt opgebouwd en standvastig. Ik wil elke dag ‘ja’ zeggen tegen Christus en mensen vertellen hoe mooi het was in Madrid.

De volgende Wereldjongerendagen in 2013 zullen zijn in Rio de Janeiro, Brazilië. Ik hoop dat er dan nog meer jongeren om te ervaren wat ik heb meegemaakt, want de Wereldjongerendagen waren echt onvergetelijk.



Blogpost: Eefke van der Loop

maandag 22 augustus. We hadden erg lang gereisd voordat we er eindelijk aankwamen: Cuatro Vientos. Dit was de locatie voor de immens grote avondwake met de Paus. Samen met 1,5 tot 2 miljoen jongeren waren we samen om te delen in ons geloof. Het was een avond en nacht van grote contrasten. ’s Middags was het heel heet en bijna geen beschutting, behalve als je daar zelf voor had gezorgd. ’s Avonds tijdens wake begon het keihard te regenen en te onweren. Maar iedereen bleef enthousiast en positief en toen het stopte met regenen was iedereen dan ook heel erg blij. Ik voelde een intense verbondenheid tussen iedereen. Die verbondenheid had ik in de vooravond ook al gevoeld. We hadden met een groepje bordjes gemaakt met daarop Free Hugs. De bedoeling daarvan is dus dat iedereen een knuffel van je kan krijgen en geloof mij, we werden die avond overspoelt met knuffels en enthousiasme. Maar zo’n druk moment was een groot contrast met de aanbidding tijdens de wake. Ik had het nog nooit meegemaakt dat zoveel mensen bij elkaar stil konden zijn en samen konden bidden. De nacht was erg bijzonder, want de drukte die ik overdag had gezien was totaal weggetrokken. Ik ben met één ander persoon de hele nacht wakker gebleven en vooral ervaren wat die stilte op het veld je kan brengen. ’s Ochtends was ik natuurlijk doodmoe, maar achteraf ben ik erg blij dat ik de hele nacht heb meegemaakt en de verschillende aspecten heb beleefd.


Blogpost: Eefke van der Loop

zaterdag 20 augustus. In de vorige blog schreef ik over het Wereldjongerendagen-gevoel wat ik kreeg van het festival in Toledo. Maar nu ik in Madrid zelf ben en de Wereldjongerendagen zijn begonnen, blijkt het nog veel meer te zijn dan dat. Het is groter, er zijn meer verschillende landen en vooral het contact met andere jongeren is nog leuker en gezelliger. Donderdag begonnen de Wereldjongerendagen écht, want toen arriveerde de Paus in Madrid. Hij werd hartelijk ontvangen door de jongeren en ook de Paus zelf was erg verheugd. De blijheid straalde er bij hem vanaf en dat werd door de jongeren opgevangen want ze zongen hem enthousiast toe. Ook ik was erg blij en dat had ik eigenlijk niet verwacht. Wel dat ik het leuk zou vinden om hem te zien, maar ik was echt met vreugde vervuld.

Aangekomen bij het plein waar de officiële ontvangst was, kreeg de Paus van jongeren uit verschillende landen traditionele kado’s aangeboden. De Paus bleek zijn humor niet in het Vaticaan gelaten te hebben, want de cowboyhoed uit Mexico zette hij vrolijk op zijn hoofd. En ook de bloemenkrans uit Japan deed hij om, om vervolgens een brede glimlach te laten zien. Daarnaast gaf de Paus ons mee dat we goed op onszelf moeten passen en in ons leven Jezus als een goede vriend bij ons moeten houden. Het allerlaatste moment vond ik het meest speciaal, want van de Pauselijke zegen kreeg ik kippenvel. Hij is onze Heilige Vader en liet weer blijken dat hij ook van ons, jongeren, houdt.



Blogpost: Eefke van der Loop

vrijdag 19 augustus. Na een mooi afscheid bij onze gastgezinnen werd het tijd om aan het echte programma te beginnen: de Wereldjongerendagen in Madrid. Maar eerst hadden we een voorproefje van de Wereldjongerendagen, in Toledo, de hoofdstad van ons gelijknamige gastbisdom. Er was een festival georganiseerd met muziek, getuigenissen en een H. Mis. Dat het er druk was, was wel te zien en het bleek ook dat er maar liefst 14.000 jongeren aanwezig waren. Uit verschillende landen en dat vond ik juist zo bijzonder. De gekleurde vlaggen versierden het hele festival zodat het een vrolijke bedoeling werd. Maar de vrolijkheid straalde ook van de jongeren zelf af. Bijna iedereen liep met een lach op zijn of haar gezicht en andere jongeren werden vol blijdschap begroet. De verbondenheid was voelbaar, want uit welk land je dan ook mocht komen of hoe ieder ander ook zijn of haar geloof beleeft, het maakt niet uit. Dat kwam tot uiting bij de H. Mis, waar bijvoorbeeld iedereen het ‘Onze vader’ bad in zijn of haar eigen taal. Vooral in het bijzonder werd de verbondenheid gemerkt in na de H. Mis, tijdens een concert van verschillende zangers, zangeressen, bandjes en koren. Iedereen danste, en, als ze de tekst ook kenden, zong mee. Maar het mooiste was dat iedereen dat met elkaar deed. Er werd veel lol gemaakt en na het einde van de avond was ik dan ook enorm uitgeput. Het was dan ook onwijs leuk geweest en om al die jongeren uit verschillende landen te zien maakte het een écht voorproefje op de Wereldjongerendagen. Op naar Madrid!



Blogpost: Marielle Appel en Manon van As

donderdag 18 augustus. Hallo allemaal! De tijd tikt steeds sneller door, lijkt het wel, maar wij hebben gelukkig nog steeds het voorrecht om jullie de laatste nieuwtjes te brengen. De laatste dag die we bij ons gastgezin mochten doorbrengen waren we uitgenodigd voor een capea (stierengevecht). Best een bijzondere ervaring, omdat we zogezegd zelf als toerist in Spanje nooit naar een stierengevecht zouden gaan, terwijl dit nou juist iets is waar de Spanjaarden echt trots op zijn. Bij dit gevecht werden de kalfjes geen pijn gedaan, wel opgejaagd. Het hele stadje was bijeen om gezamenlijk hun moed te tonen en te eten. Kortom, samen hebben we op en top kunnen genieten van de Spaanse cultuur. Misschien hebben jullie ons trouwens nog wel voorbij zien komen op tv, we werden door een ploeg van de RKK gevolgd en hebben dan ook de hartelijke groetjes vanuit Talavera aan Eindhoven kunnen doen.

Na deze ervaring was het alweer tijd om afscheid te nemen van de gastgezinnen. Het is raar maar fijn om je te beseffen hoe je je dankzij de enorme gastvriendelijkheid binnen enkele dagen zó thuis kunt voelen. Na de laatste afscheidsfoto’s, miljoenen zoenen en kushandjes waren we alweer onderweg naar ons volgende avontuur. Dat ons een grote verandering te wachten stond werd al meteen duidelijk: de airco in onze bus begaf het en in plaats daarvan werd snikhete lucht de bus ingeblazen. Zuchtend en puffend werden we bij onze slaapplek in Toledo (een gymzaal die onderdak moest bieden aan ongeveer 900 meisjes) afgezet en hebben we snel een plaatsje bemachtigd, met in ons achterhoofd het ongeloof dat die enorme gymzaal straks ook écht vol zou liggen met mensen. Vervolgens was er een enorme eucharistieviering bij de stadspoort van Toledo. Ook hier geldt: zou het echt zo zijn dat amper een dag later nog eens honderd keer zo veel mensen met hetzelfde doel bij elkaar zijn in Madrid?

Het festival wat hierop volgde was verbazingwekkend. Feestvierende mensen overal, de verschillende landen en samen zingen en dansen op de muziek. De ene kennismaking na de andere, en dat is tot nu toe helemaal nog niet anders. Na een super gezellige avond kwamen we binnen in een zaal vol met slaapzakken en matjes. En benauwd dat het was! De enige optie die overbleef was de nacht doorbrengen onder de sterrenhemel, met als nachtlampje de volle maan.  

De volgende ochtend alles weer in onze te kleine rugzakken gepropt en onze reis vervolgd naar het eindpunt Madrid. Hier meteen geconfronteerd met het onmogelijke feit dat het in Madrid nóg warmer was dan onze voorgaande verblijfplekken, gingen we met goede zin weer door naar de volgende gymzaal waar we nog 5 nachtjes zullen overnachten.

De eerste dag in zo’n grote stad als Madrid verloop meestal tamelijk hectisch. Metrokaarten en etensbonnen die je echt NIET kwijt mag raken en dan de enorme drukte.. ook dat went langzamerhand een beetje maar het blijft natuurlijk erg bijzonder om dit alles mee te kunnen maken. Het lijkt wel of de inwoners van Madrid tijdelijk plaats hebben gemaakt voor alle jongeren van over de hele wereld. Onze eerste eucharistieviering was meteen in de grote menigte en het was dus ook onmogelijk om dicht in de buurt van het altaar te komen.

Vandaag was onze eerste catechese met alle Nederlandse WJD-gangers. Ook deze sloten we af met de Eucharistie met alle bisdommen. Hierna waren we zo moe dat we de hele middag siësta hebben gehouden op een grasveldje, zoals het volgens de Spaanse traditie hoort. Net voor het avondeten gingen we langs het park om naar muziek te luisteren. Daar hebben we mensen ontmoet uit Nieuw-Zeeland, Italië, Frankrijk, België en Brazilië en konden onze Hollandse klompjes worden geruild met typische spulletjes uit het land. Daarna onze etensbonnen ingeruild bij een luxe vijfsterrenhotel. Even genieten van dit moment voor we weer teruggegaan nar onze slaapzaal en de gezelligheid.

Zo, nu zijn jullie weer helemaal op de hoogte.Auf Wiedersehen, adios en tot de volgende keer!






Blogpost: Eefke van der Loop

Zondag 14 augustus. Vandaag was er eindelijk tijd om El Real de San Vicente, het dorpje waar ik samen met Natasja in het gastgezin zit, wat beter te leren kennen. Omdat onze dame en heer van het gastgezin geen Engels spreken, heeft Miguel, 45-jarige onderbuurman en tevens neefje ons gastgezin ons rondgeleid. Het blijkt dat de mensen die hier wonen hier hun hele familiegeschiedenis hebben liggen. Ze ontmoeten dus in El Real hun familie en de meeste mensen komen hiervoor naar het dorpje, omdat ze nu ergens anders wonen. Zo ook onze gastouders en Miguel. Dat er familiegeschiedenis is blijkt uit het feit dat Miguel het huis van zijn overgrootvader kon aanwijzen. Ook vertelde hij over de manier waarop huizen vroeger werden geplamuurd aan de buitenkant met witte verf. Dit is typisch Arabisch en Arabische bouwstijlen hadden we al eerder gezien in de stad Toledo van het gelijknamige bisdom waarin we te gast zijn. In Toledo leefden vroeger katholieken, moslims en joden samen. Daarvan is veel terug te zien in de huizen maar ook in kerken. Miguel bracht ons ook naar een heel grote steen aan de rand van het dorp, waarvan je denkt: ‘Hoe komt die nou weer daar?!’ Om bij die steen te komen moesten we een aardige heuvel opklimmen, maar gelukkig waren Natasja en ik getraind omdat we de vorige dag de berg Piélago waren opgeklommen. Gelukkig mochten we na het bergbeklimmen ’s middags tijdens de siësta zwemmen in een zwembad. Het was leuk om door Miguel het dorpje El Real een beetje te leren kennen, maar het is jammer dat we alweer bijna gaan…



Blogpost: Eefke van der Loop

Vrijdag 12 augustus. Wauw! De tijd gaat enorm snel en de vermoeidheid slaat al snel toe. Dit doordat het weer erg warm is (rond de 35-40 graden), er erg veel te zien is in de dorpjes en steden. De mensen erg leuk en gastvrij. Ze hebben ons hartelijk ontvangen in Castillo de Bayuela. Daar stonden ze klaar met een ontvangstceremonie en daarna kregen we lekker te eten uit de Spaanse keuken. Sommige jongeren wisten toen al in welk gastgezin ze terecht zouden komen. Ik nog niet, omdat ik in een ander dorpje zit genaamd El Real de San Vicente. We kwamen daar aan in een echte Spaanse dorpskern. Waar de ouderen met elkaar zitten te roddelen over het hele dorp. De kinderen keken nieuwsgierig naar ons en later bleek dan ook dat wij de eerste buitenlanders waren die het dorpje ooit bezochten. Half uurtje later kregen we te horen bij wie we in het gastgezin zouden komen. Wat ik had gehoopt? Gastouders van middelbare leeftijd met in ieder geval een beetje kennis van de Engelse taal. Maar ik werd gekoppeld samen met gastgezinpartner Natasja aan een dame en heer van zeventig tot tachtig jaar oud, met totaal geen taalkennis, alleen het Spaans zijn ze machtig. Het leek wat desastreus, vooral omdat in het begin we elkaar totaal niet snapten. Gelukkig had ik Nederlands-Spaans en Spaans-Nederlands woordenboeken bij. De conversatie kwam traag, erg traag op gang. Maar uiteindelijk hadden we onszelf een beetje voorgesteld. En na een heel lange dag lagen we in een lekker bed. 
 


Blogpost:  Marielle Appel en Manon van As


Donderdag, en vrijdag 12 en 13 augustus. Hola! Twee zonnige dagen later, liggend aan het zwembad in onze achtertuin (!!!) nemen we weer even de tijd om jullie op de hoogte te brengen van onze ervaringen. Onze reis naar deze mooie Spaanse omgeving begon op het vliegveld van Brussel, waar we al zingend het vliegtuig naar Madrid namen. Na een feestelijk ontvangst met een welkomstceremonie in een van de drie parochies in het bisdom Toledo (Castilla de Bayuela) werden we voorgesteld aan onze gastfamilies. Om in deze plotselinge warmte de Spaanse cultuur binnen te vallen was even omschakelen, maar het wende snel en nu hebben we het ontzettend naar onze zin hier. Het is super fijn dat we hier zo warm worden ontvangen terwijl we elkaar niet eens kennen. Ons gastgezin bestaat uit een oma met drie dochters, waarvan twee in de zomer bij haar in huis wonen, dat is hier geen raar fenomeen. Ook de echtgenoten wonen hier. We zijn de tel kwijt geraakt na zeven kleinkinderen. Het is super gezellig en er is altijd wel iemand om je heen. Gelukkig spreken ze redelijk goed Engels! Gelijk de eerste dag gingen we met de bussen naar Toledo. Een hele mooie en authentieke stad waar heel veel te beleven is. Het hoogtepunt van deze dagen is toch wel de musical Alma. We verstonden het niet maar de sfeer die er hing was zo leuk, dat we spontaan mee gingen dansen en zingen.

Hasta pronto!



Blogpost: Eefke van der Loop
 
De voorbereiding tijdens het Rootcamp
 
Dinsdag 9 augustus. Al vroeg ben ik in Nieuwkuijk, omdat de groepsbegeleiders er al vroeg moeten zijn. Niet omdat ik zelf groepsbegeleider ben, ik ben nog maar zestien, maar omdat ik met iemand van de groepsbegeleiders meerijdt. Dus sta ik al om half negen, in plaats van om half tien om de locatie van het Rootcamp. Op deze plek zullen de 102 pelgrims van de
Wereldjongerendagen in Madrid elkaar ontmoeten en hier twee dagen verblijven.

Allereerst meld ik me en breng ik mijn koffer naar de slaapzaal. Hierna ga ik weer terug naar het meldpunt in de eetzaal. Ik mag de andere binnenkomende pelgrims helpen de weg te vinden naar hun kamers of naar de slaapzaal. Leuk, vooral omdat je weer nieuwe gezichten ziet, of juist bekende. Iedereen heeft een grote tas of koffer en dat is natuurlijk pech als je één of twee trappen op moet. Maar ook heeft iedereen persoonlijke bagage meegenomen en dat wordt duidelijk tijdens de deelgroepsgesprekken tijdens het Rootcamp; iedereen heeft wel een reden om mee te gaan. We zijn hier allemaal voor hetzelfde, voor een bijzonder ervaring met God. Dat maakt dat we al snel een hechte groep worden, wat ook de bedoeling is van het Rootcamp. Morgen de grote reis naar Toledo, ons gastbisdom. We zullen eerst naar Madrid vliegen en daarna gaan we met de bus naar onze gastparochie. Ik zit in het dorpje El Real de San Vicente. Hopelijk hoef ik daar niet iedereen naar zijn/haar slaapplek te brengen! Hasta la próxima! (Tot de volgende keer!)

 
 
11-08-2011