Nieuws

11 JUL

Weblog vanuit Oeganda

Wednesday July 11 2007, Mbarara Uganda

OUTREACH!

Zondag 8 juli zijn we op outreach gegaan! Om 07.00 uur hadden we ontbijt en om 08.00 uur vertrok de bus. Ik zat in groep A en ik zou samen met Louise en Father Peter, twee Oegandezen, gaan evangeliseren. We kwamen rond 10.00 uur aan bij de kerk waar we eerst een mis zouden hebben. De kinderen riepen: "Moesoengoe!", wat blanke betekent. Ze waren eerst een beetje verlegen, maar na veel proberen kregen we ze toch aan het zingen. Die kinderen zijn zo ontzettend lief! Ze hebben al een sterk ritmegevoel en kunnen dansen als echte Afrikanen! Het is geweldig om daarnaar te kijken.
Toen de mis om 11.00 uur begon, ging ik in m'n eentje zitten, waarschijnlijk zat ik op de plek waar alle kinderen moesten zitten, want voor ik het wist was ik omgeven met allemaal kindjes die me aan zaten te staren en als ik moest lachen, keken er alleen maar meer kinderen naar me!
Het is heerlijk om je zo vrij te kunnen bewegen in een Katholieke Kerk, lekker dansen en zingen, wat ik in mijn kerk niet echt gewend ben. De mis duurde uiteindelijk 3 uur, waar we allemaal niets van hadden gemerkt. Wat me ook opviel was de collecte, de vrouwen brachten grote zakken eten naar voren, iets wat je niet zo snel in Nederland ziet gebeuren.

Na de mis gingen we lunchen: matoke (gekookte bananen), maïsbrood en organen van een koe. Het is heel onbeleefd om iets af te slaan en we hadden ook de opdracht gekregen alles op te eten wat je werd aangeboden. Ik nam wat matoke, maïsbrood en 2 stukjes organen, van de geur alleen al ging ik bijna over m'n nek. Ik heb het dus ook niet opgegeten.

Louise, Father Peter, Anne-Marie, Zuster Anna en ik mochten mee rijden in de achterbak van een truck. Dat was echt super, een heerlijk Afrikaans gevoel. We gingen eerst naar het huis van de chauffeur om daar voor hem te bidden. Hij woont in een hutje van klei en hout, met ongeveer 4 kamertjes, denk ik.
Nadat we voor hem hadden gebeden, bracht hij ons naar een bar. De mannen waren koffie aan het sorteren in het zand. Zodra ze ons aan zagen komen, stopten ze en gingen ze luisteren naar wat Louise te zeggen had. Nadat Louise het evangelie had verkondigd, mochten Father Peter en ik voor de mensen bidden. Al snel stond er een lange rij en wat me opviel was dat alle kinderen graag wijsheid wilden ontvangen. Ook veel kinderen waren ziek, kale plekken op hun hoofd met een soort witte korst erop. Ook daar wilden ze gebed voor.

Daarna werden we uitgenodigd om wat te drinken. De man die ons uitnodigde, vertelde dat hij voordat wij kwamen niets meer met God te maken wilde hebben, maar nadat wij voor hem hadden gebeden, voelde hij weer een vrede in zijn hart. Het deed me echt goed dat hij dat zei, want ik was erg zenuwachtig. Gelukkig waren we met veel en hoefde ik het niet alleen te doen.
We gingen vervolgens naar een huisje waar mensen op bezoek waren. Weer zo'n huisje van klei met ongeveer 4 kleine kamertjes. Iedereen werd naar binnen geroepen en toen begonnen we met bidden. Zij zongen een lied waarin ze de Heilige Geest uitnodigden en Anne-Marie en ik gingen voor de mensen bidden. We baden vooral voor bevrijding, genezing en bescherming.
We hoorde dat we hierna naar een witchdoctor (medicijnman) zouden gaan. Dat maakte ons alleen nog maar zenuwachtiger. Anne-Marie en ik begonnen hard te bidden voor bescherming! We gingen te voet de bergen in, de paadjes op tussen de bananenbomen. We hoorden dat de witchdoctor er niet was, maar we besloten toch naar boven te gaan om zijn huis te bevrijden of te zegenen. We hoorde dat er iemand binnen was, het was een zieke jongen van een jaar of 16. Hij was naar de doctor gegaan voor genezing. Hij wilde niet naar buiten komen, dus wij begonnen te bidden zonder hem. Uiteindelijk kwam hij toch strompelend naar buiten en hij ging zitten. Ik deed zijn pet af en pakte zijn handen. Na een gebed van ongeveer 10 minuten keek hij al veel vriendelijker uit zijn ogen en hij vertelde dat zijn pijn minder was en hij voelde zich niet meer misselijk. Ondertussen was ook de zoon van de witchdoctor weer thuis gekomen. Hij zag er vriendelijk uit en we vroegen hem of we ook voor hem mochten bidden. Dat vond hij goed, zo gevraagd, zo gedaan! We liepen naar beneden en ik maakte me zorgen over die twee jongens. Straks kwam meneer de dokter weer thuis, en dan? Ik heb dat maar in vertrouwen aan God gegeven.

We werden weer met de truck naar de kerk gebracht waar we een uur te laat aankwamen, maar gelukkig was de bus er nog niet. We dronken wat en gingen daarna met de kinderen spelen. De kinderen lopen met broertjes en zusjes op hun rug gebonden spelletjes te doen. Heel apart. Ik denk dat mijn moeder me op die leeftijd echt niet alleen had gelaten met m'n zusje of broertje. Het werd donker en de kinderen bleven gezellig bij ons. Er kwamen heftige gespreken over relaties met de wat oudere kinderen en ik ging met de jongere kinderen dansen. Dat vonden ze geweldig, helemaal toen ik met m'n heupen ging schudden. Ze wilden dat ik niet meer ophield.
Om 20.00 uur kwam dan eindelijk de bus, drieënhalf uur te laat. We kwamen helemaal uitgehongerd en vermoeid terug, maar kregen een hartelijk welkom. We hebben heerlijk gegeten en ik werd daarna gebeld door mijn ouders. Om 23.30 uur lag ik eindelijk in bed om de volgende ochtend weer om 08.00 uur te ontbijten. Het was een geweldige dag en terwijl ik in m'n bed lag, heb ik over alles nog eens goed na kunnen denken. Morgen gaan we naar ziekenhuizen en scholen! Weer een grote uitdaging! Ik heb er zin in!

Groetjes en God's zegen,

Mijke Sogtoen
11-07-2007