Nieuws

09 MEI

Taizé in Den Bosch



25 en 26 februari 2005
Iedereen is op zoek, maar iedereen naar iets anders

Bijna tweehonderd jongeren uit heel Nederland kwamen samen zingen, stil zijn, discussiëren en elkaar ontmoeten in ’s-Hertogenbosch. Een deel van hen overnachtte in gastgezinnen. Het was voor de Taizé-broeders Rob en Sebastiaan de afsluiting van hun ‘pelgrimage van vertrouwen’, waarbij ze verschillende steden bezochten.

Vrijdagavond. Achterin de Sint-Cathrien staan tientallen rugzakken, achtergelaten door jongeren. Die zijn voorin gaan zitten, op meditatiebankjes of op de grond, sommige in het gangpad. Tientallen kaarsjes verlichten het Taizékruis en de doeken die er achter zijn gespannen maken het geel, oranje en bruin nog warmer. Ook de kerkbanken zijn goed gevuld, met trouwens ook heel wat ‘oudere jongeren’.
De liederen bestaan uit slechts enkele regels die steeds enkele minuten herhaald worden. En er is een stilte, waarin het ook echt stil is - behalve dan dat een mobieltje regelmatig gaat zingen.
Dan mag iedereen die dat wil naar het kruis komen om alles aan Christus toe te vertrouwen wat te zwaar is, vertwijfeling of wonden. De broeders, de bisschop en zes jongeren buigen over het kruis. Later kunnen andere jongeren hetzelfde doen, terwijl de rest zingt: ‘Bleibet hier und wachet mit mir, wachet und betet, wachet und betet’.

Twijfel en vertrouwen
Ook in het ‘echte’ Taizé is er elke vrijdagavond een gebed rond het kruis. Het programma van dit weekend vertoont veel overeenkomsten met dat in Taizé. De zaterdag begint met een ochtendgebed en een inleiding door de broeders, waarna de jongeren in kleine groepjes kunnen discussiëren over het thema ‘van twijfel naar vertrouwen.’ Een broeder vergeleek zijn relatie met God met tennissen. “Je kunt alles opnemen in het spel, ook je twijfels. God speelt altijd de bal zó dat je terug kunt spelen.” Volgt het middaggebed en stamppot. ’s Middags zijn er diverse workshops. Dit alles op verschillende, best ver van elkaar liggende locaties, zodat er heel wat kilometers worden gelopen door een bitter koud Den Bosch.

Roept zo’n weekend het Taizégevoel weer op? Inge van den Broek (19) uit Rosmalen, die er zes keer is geweest, vergelijkt. “De mensen die hier komen, lijken op de mensen die naar Taizé komen. Ze zijn sociaal, gezellig maar ook serieus. Iedereen is op zoek, maar iedereen naar iets anders: naar God, naar zichzelf, of naar vriendschappen. De Sint-Cathrien is een hele mooie kerk, maar hij heeft niet de sfeer van de grote kerk in Taizé. Dat is dé kerk. Daar duurt het een week en heb je veel meer tijd.”

Marjoleine van der Leest (28) uit Den Bosch is nog niet in Taizé geweest. “Mijn ouders wel. Die zijn heel enthousiast. We hebben thuis muziek van Taizé, dus een paar liedjes kende ik al. Zelf ga ik hoogstens een paar keer per jaar naar de kerk, want bij ons in de kerk zijn bijna geen jongeren. Dan kan ik net zo goed thuis de bijbel lezen. Ik ben vrijdag ook niet bij het gebed rond het kruis geweest. Mijn moeder heeft me erover verteld; dat je naar het kruis gaat en het aanraakt, dat sprak haar niet zo aan.”

In Inges gespreksgroep zat een Frans meisje en daarom werd het gesprek in het Engels gevoerd. “Net als in Taizé. Wel moeilijk om in het Engels over het geloof te praten, maar toch vertelden mensen heel persoonlijke verhalen over hoe ze zoeken naar God.” Ook in het groepje van Marjoleine werden persoonlijke ervaringen uitgewisseld.

Beiden waren onder de indruk van de stiltes in de kerk. Marjoleine: “Dat zoveel mensen zo stil kunnen zijn.” Inge: “Bij ons in de kerk gaan mensen na een paar minuten al schuifelen. Hier lukt het wel tien minuten.”
Marjoleine wilde altijd al graag ontwikkelingswerk doen en volgde daarom de workshop world servants. “In drie weken bouw je dan bijvoorbeeld een kliniek en je praat ook over het geloof. Het lijkt me wel leuk, maar ik zie het me niet op korte termijn doen. Ik heb nu niet de tweeduizend euro die het kost.”
Inge volgde de workshop dot painting. Dat is een techniek van de Australische Aboriginals, waarbij je met heel veel kleine stipjes tekeningen opbouwt. “Het is heel meditatief, omdat je steeds hetzelfde moet doen. Ik heb een levenslijn getekend. Daarop staan mijn ouders, vrienden, de pastor, iedereen die me gevormd heeft tot wat ik nu ben. En mogelijke wegen naar de toekomst.”

Het weekend wordt ’s avonds afgesloten in de Sint-Cathrien. Net als elke zaterdag in Taizé is er een gebed rond het licht. Iedereen heeft een kaarsje gekregen en geeft het vuur, het licht, aan elkaar door. Het zingen gaat nog lang door.

Karin Swarts-Donders
09-05-2005